ΚΟΜΠΟΛΟΙ ΠΑΡΕΑ ΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

τσακ

τσακ" κάθε μιας χάντρας του κομπολογιού του. Λες και σαν μαέστρος έδινε ψυχή και τέμπο στην αυλή υπόσταση των αισθήσεών μου... Που και που το κομπολόι ζωντάνευε, άρχιζε να χορεύει, ο ρυθμός γίνονταν πιο ταχύς, πιο έντονος, πιο ακατάστατος... Και ο Θεόδωρος μου 'λεγε τις σπάνιες δυο τρεις λέξεις. Λες και τα οργωμένα από το χρόνο χέρια του είχαν γίνει ένα με το ατόφιο κεχριμπάρι και οι χάντρες μιλούσαν στη θέση του. Την ατμόσφαιρα αυτή, έτσι ένα με τα κομπολόγια και τις βουβές μορφές, την έβλεπα και αλλού. Τα καλοκαίρια στην Πρίγκηπο, που και που σταμάταγα σ' ένα μικρό μαγαζί για να αγοράσω πετονιές και αγκίστρια για το ψάρεμα. Δίπλα ακριβώς ήταν ένα καφενείο, από εκείνα που οι "μεγάλοι" κάπνιζαν το ναργιλέ δίχως να λένε κουβέντα, αγκαλιά με βαριές κομπολογιές... Κι εκεί στριφογύριζαν, σιωπηλές όμως, χάντρες ασήκωτες, οθωμανικής κατασκευής, κρατώντας συντροφιά μέσα στους γκριζογάλανους καπνούς, σε μιαν ατέρμονη περισυλλογή, λες και προσπαθούσαν να σταματήσουν το χρόνο, να ζωντανέψουν τα πρόσωπα και τα πράγματα της νιότης και της αναπόλησης.