ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΕΥΡΥΠΙΔΗ

Μοιράσου την εμπειρία σου για το ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΕΥΡΥΠΙΔΗ και βοήθησε τους χρήστες του Emporama.

Οτιδήποτε αναφέρεται στο όνομα του Ευριπίδη είναι αντιφατικό, ή, στην καλύτερη περίπτωση, συναντά εύκολα το αντίθετό του. Υπήρξε μαθητής του Αναξαγόρα, μελέτησε, όμως, και τον Ξενοφάνη· θεωρείται, επίσης, ο πρώτος που εισήγαγε στο αθηναϊκό κοινό τη διδασκαλία του Ηράκλειτου· συχνά, ωστόσο, ανιχνεύονται στο έργο του απηχήσεις της σοφιστικής και ιδέες σωκρατικής έμπνευσης. Κατ’ ανάλογο τρόπο, του αποδίδουν έναν ακραιφνή ρασιοναλισμό, όσο κι έναν πεσιμιστικό ιρασιοναλισμό· έναν έκδηλο ιδεαλισμό, όσο κι έναν, συχνά ωμό, ρεαλισμό.Όσοι έρχονται αντιμέτωποι με το παράλογο, αισθάνονται μόνοι και αποξενωμένοι από τον κόσμο τους. Αποδύονται τότε σ’ έναν αγώνα, η μορφή του οποίου εξαρτάται από τη θέλησή τους να ανακτήσουν τη χαμένη ενότητα, να κάνουν τον παραλογισμό τού είναι υποφερτό ή λιγότερο επαχθή· ή, αλλιώς, παραιτούνται από κάθε σοβαρή απόπειρα αντίδρασης. Όσο για τους ήρωες του Ευριπίδη, ο παραλογισμός της κατάστασής τους δεν τους οδηγεί ούτε σε κάποια πράξη, επικυρωμένη δια παντός από τη συνείδηση, ούτε σε μια ακινησία υπαγορευμένη από τη βεβαιότητα μιας αναπόφευκτης ήττας, ούτε σε μια φαντασμαγορική έκρηξη μιας «αποανθρωπισμένης» ανθρωπινότητας. Όλα σχεδόν τα πρόσωπα του Ευριπίδη ταλαντεύονται ανάμεσα στη φρόνηση και τον παραλογισμό, τη σοφία και το πάθος, τον ρεαλισμό και την ονειροπόληση, τη βεβαιότητα και την αμφιβολία, τη λογική και την τρέλα, την ψυχραιμία και την οργή, τον υπολογισμό και τη συναισθηματικότητα, τη σύνεση και την αφροσύνη, ή, αλλιώς, ανάμεσα σε αμφίσημες αξίες.Στον Ευριπίδη διαπιστώνουμε ότι, τις περισσότερες φορές, το παράλογο αναφαίνεται σ’ αυτό δυνάμει μιας θυμικής ευαισθησίας που προσβάλλεται από το κακό, ένα κακό συγκεκριμένο και «ιδιωτικής τάξεως» θα λέγαμε. Αυτή η πληγωμένη ευαισθησία μπορεί να διαμαρτύρεται, να αμφισβητεί, να εξεγείρεται, να σωπαίνει, να στοχάζεται ή να παραληρεί, μ’ έναν τρόπο τόσο απρόβλεπτο όσο η ίδια η τύχη, σε απόλυτη συμφωνία με τη φευγαλέα πραγματικότητα ενός κόσμου, τον οποίο αδιάκοπα αδράχνουμε και χάνουμε, α