ΣΜΥΡΝΗ 1870-1922

γήτρια ΑΠΘ). Σε σύγκριση με τις άλλες τρεις πόλεις του προγράμματος η Σμύρνη δεν είχε να παρουσιάσει εκ πρώτης όψεως μια εξίσου εντυπωσιακή αρχιτεκτονική… Κάθε μέρα όμως που περνούσε προσέθετε νέα στοιχεία στο παλίμψηστο της χαμένης εικόνας της, την οποία προσπαθούσαμε να ανασυνθέσουμε μέσα από χάρτες, φωτογραφίες, και τις διηγήσεις των λίγων Ελλήνων που είχαν παραμείνει στην πόλη ως ξένοι υπήκοοι και έζησαν την πορεία του μετασχηματισμού της άλλοτε κοσμοπολίτικης πολιτείας στην εθνοτικά ομοιογενή πόλη της δεκαετίας του 1990. Εκτός όμως από τα νέα στοιχεία που σταδιακά συμπλήρωναν τη χαμένη εικόνα, η περιδιάβαση στις γειτονιές που δεν κάηκαν και δεν υπέκυψαν στην ανοικοδόμηση του ’60 και του ’70, με ζωντανά ακόμη κάποια διακριτικά της ταυτότητας των ιδιοκτητών τους, και η περιορισμένη χρήση της αναψυχής -σε αντίθεση με τη σημερινή εικόνα

διατήρησαν μια ακαθόριστη αίσθηση για το τι συνέβαινε στους ίδιους αυτούς δρόμους, «στα μπουλβάρια και τα σοκάκια» της Σμύρνης που τριγύριζε «ώρες ολόκληρες» ο ήρωας της Δ. Σωτηρίου και πριν κοιμηθεί της έλεγε: «Είσαι όμορφη, το ξέρεις; Είσαι πολύ όμορφη!». Τα ίχνη αυτής της ομορφιάς αναζητήσαμε στην Πούντα (Αλσαντζάκ), στον Πάνω Μαχαλά, στις εγκαταλελειμμένες εκκλησίες, στην αγορά, και αισθανθήκαμε την ασφάλεια και τη γοητεία του οικείου χώρου.